KERSTBRIEF VAN LIEVE STRAGIER
( 24 november 2015)

 


 Beste vrienden,

 Het gebeurde nog niet vaak - nooit eigenlijk - dat ik zo vroeg reeds aan
 mijn kerstbrief begon …. Ik dacht : laat me er dit jaar eens op tijd bij zijn!
 Niet dat de gebeurtenissen van deze laatste week me echt in de
 kerststemming brengen; God┤s 'zijn' onder ons lijkt integendeel wel ver te
 zoeken. Het is niet gemakkelijk om ook vandaag de tekenen van hoop te
 zien. Soms lijkt de actualiteit het uit te schreeuwen :
 "Waar is die God van jou?" (Psalm 115)
 Wat we vandaag zien aan eindeloze rijen vluchtelingen en aan barbaars
 geweld lijkt voor mij op het openbreken van een etterende wonde.  Het is
 alsof alles wat in de voorbije decennia aan uitbuiting, onderdrukking,
 ongelijkheid en arrogantie leefde in onze menselijke  relaties, noord-zuid,
 oost-west, zich nu wreekt en als een gapende wonde openbreekt.

 Waar is die God van ons? Het is bij uitstek in Jezus, die mens uit
 Nazareth, dat God is zichtbaar geworden. Dat vieren we met Kerstmis.
 Het baby┤tje dat straks weer in elke kribbe zal liggen wekt nog wel onze
 vertedering op. Minder vertederend is diezelfde Jezus die aan tafel gaat
 met zondaars en uitgestotenen, die Zacheus uit zijn boom roept, die geen
 steen werpt naar een overspelige vrouw en op die manier de gangbare
 religieuze en sociale wetten durft te doorbreken.
 Hij maakt het duidelijk dat God groter is dan ons hart, ver boven onze
 menselijke maatstaven. Ook in elk van ons mag God zichtbaar worden
 daar waar we in ons zijn, doen en denken Jezus┤ wegen gaan. Laten wij
 ons vandaag vangen in de cirkel van geweld, haat, wantrouwen en vrees
 of gaan we, net als Jezus, onbetreden wegen om die vicieuze cirkel te
 doorbreken? Sluiten we grenzen of bouwen we bruggen?

 Het lijkt me dat iets van God zichtbaar - hoorbaar wordt in de andere
 stemmen die we deze dagen horen - naast de meer oorlogszuchtige
 woorden. Stemmen die oproepen om niet toe te geven aan haat, geweld
 en ego´sme. Daar breekt iets van hoop door, iets van God. Heel sereen
 was de boodschap van die Franse journalist wiens vrouw gedood werd in
 de terreuracties : "Vrijdagavond stalen jullie het leven van een geweldig
 persoon, de liefde van mijn leven, de moeder van mijn zoon. Maar jullie
 zullen mijn haat nooit hebben (…) Je wilt het, maar haat beantwoorden
 met woede zou een teken zijn van dezelfde onwetendheid die jullie
 gemaakt heeft tot wat jullie zijn." De in Auswitch overleden Joodse Etty
 Hillesum schreef ooit : "Laat ons wenen met allen die verdriet hebben.
 Laat ons wenen om mensen die geschonden zijn, om mensen die
 schenden. Laat ons alle massieve mensenverdriet doorleven, maar nooit
 toegeven aan haat."

 Het is in deze wereld van vandaag dat we mogen verder werken …
 Vanuit mijn taak hier in Rome, het zorg dragen voor ICM wereldwijd, mocht
 ik begin dit jaar op bezoek gaan bij onze zusters in Burundi. In de hoofdstad
 Bujumbura werken onze zusters met jonge meisjes die in de prostitutie zijn
 terecht gekomen. In Gitega, verder het binnenland in, werken ze mee in een
 project van rehabilitatie van straatkinderen en de animatie van de studenten
 van de 'Úcole sociale', opgericht door wijlen Zr. Mariette Desmet uit
 Waregem. Nu zijn er geen Belgische ICM zusters meer in Burundi, zoals
 trouwens in verschillende van onze missies. Sinds september zijn er wel
 opnieuw twee Burundese kandidaten voor ICM. De missie gaat verder …
 Burundi is een mooi land, waar veel mogelijk lijkt. Maar het draagt nog de
 duidelijke sporen en diepe wonden van het vreselijke etnische geweld uit
 de jaren ┤90. Dat leek ver weg toen ik er was maar is sinds deze zomer
 weer opgeflakkerd met het ongrondwettelijke derde mandaat van de
 president. De situatie is er momenteel heel ernstig en bemoeilijkt het werk
 van onze zusters, vooral in de hoofdstad.

 In april ging het dan richting Congo voor een bezoek aan onze
 gemeenschappen daar, gevolgd door de algemene vergadering in
 Kinshasa voor de oversten van de verschillende missies en dit reeds in
 voorbereiding voor ons Algemeen Kapittel in 2016. Congo toont alweer
 een ander gezicht van Afrika. Het bruist er van leven en - met ook daar een
 president die naar een derde ambtstermijn zit te azen - van verlangen naar
 leiders die eindelijk eens de belangen van het volk zullen ter harte nemen.
 Er is een overvloed aan potentiŰle mogelijkheden maar ook aan corruptie,
 want vadertje staat - of zijn vertegenwoordigers - lijken alleen hun eigen
 zakken te vullen. De hoofdstad Kinshasa heeft met de hulp van de
 alomtegenwoordige Chinezen wel een 'facelift' gekregen, maar als je verder
 het binnenland in trekt - langs erbarmelijke wegen - vind je toch nog veel
 mensen die leven in uiterst moeilijke en primitieve omstandigheden.
 Sekten die een gat in de markt zien en vooral profiteren van die moeilijke
 llevensomstandigheden, schieten als paddenstoelen uit de grond. Ook de
 katholieke kerken zitten barstensvol gelovigen die heel aanstekelijk hun
 geloof in God uitzingen en dansen, in levendige vieringen. Als sociaal
 instituut en actor van de civiele maatschappij speelt de katholieke kerk nog
 steeds een grote rol in de ontwikkeling en in het democratiseringsproces
 van Congo.  Ik denk aan de vele ziekenhuizen, scholen, sociale centra die
 door de kerk opgezet werden, maar ook haar rol in civiele en electorale
 vorming.

 In Lisala, waar we de bisschopswijding van Mgr. Ernest Ngombe,
 Sheutist, bijwoonden - een plechtigheid die maar liefst acht uur duurde!!! -
 zag ik nog een andere realiteit. In de dorpen rond Lisala bouwden de
 (meestal) Belgische missionarissen bloeiende missieposten met
 bakstenen kerken (Belgisch model niet te verloochenen), kloosters,
 scholen en ziekenhuizen. Het waren dorpen op zichzelf. Maar die staan nu
 te vervallen. Het zijn stille getuigen van een verleden dat op zijn eigen manier
 bijgedragen heeft aan het zichtbaar maken van Gods Rijk, maar waar nu
 duidelijk naar een ander model moet gezocht worden, naar nieuwe
 antwoorden.

 In onze Algemene Vergadering die op dit bezoek volgde ging het
 trouwens ook die richting uit : de antwoorden van gisteren lossen de
 problemen van vandaag niet op. Waar liggen de nieuwe uitdagingen
 voor vandaag? En in welke vorm, met welke structuren pakken we die aan?
 Het zijn deze vragen die nu op tafel liggen in de verschillende missies
 om errond na te denken en te plannen. Het kapittel volgend jaar kan dan
 daarmee opnieuw richtlijnen voor de toekomst uitzetten.

 Als Algemeen Bestuur hebben we alvast niet tot het kapittel van volgend
 jaar gewacht om nieuwe antwoorden te geven. Op uitnodiging van het UISG
 (internationale unie van hogere oversten) hebben we onze Indische zuster
 Jeya gezonden om lid te worden van een gemeenschap van 10 zusters van
 verschillende congregaties die in SiciliŰ, ItaliŰ, zullen werken met de
 vluchtelingen aangespoeld aan de Italiaanse kusten.

 De voorbije zomer was ik bijna 4 maanden in Hoboken, waar ik met
 enkele medezusters de sessie in voorbereiding op de eeuwige geloften
 voor 17 van onze jonge zusters mocht leiden. Ook dat gaf me perspectief
 op de toekomst! Neen, Belgische jonge zusters zijn er al lang niet meer bij,
 maar ik mocht intreden in de ervaringen van jonge Congolese, Burundese,
 Filipijnse en Indische zusters en vanuit die ervaringen samen met hen leren
 wat het betekent om in onze wereld vandaag missionaris  te zijn.
 Het waren weken van hard en intensief werken, maar heel leven gevend!
 Ik heb er veel nieuwe energie opgedaan!

 In de komende maanden zullen we, naast het dagelijks 'runnen' van een
 internationale congregatie, druk bezig zijn het voorbereiden van het kapittel
 dat volgende zomer in Rome zal plaatsvinden.

 En zo is een jaar weer rond.  Wat is het dat ons verbonden houdt van de
 ene kant van de wereld tot de andere? 
 Dat we elk op onze eigen plek en op onze eigen manier aan dezelfde
 hoop gestalte durven geven?
 De aarde heeft immers geen grenzen als wij bouwen aan Gods droom.
 Met de sociale media en nieuwe communicatiemogelijkheden wordt
 het gemakkelijker om ons verhaal met elkaar te delen. Mogen het verhalen
 van hoop blijven - ondanks alles?

 DANK om wat elk van jullie aan mijn verhaal, ons ICM verhaal bijdraagt
 aan steun en bemoediging : soms in beeld, in woord, in een gebaar van
 solidariteit, maar vaak ook in stille en biddende aanwezigheid.

 Moge het voor elk van jullie een Zalig Kerstfeest en
 Gezegend Nieuwjaar worden.!



 


 

Parochiefederatie - Wevelgem
Sint Hilarius - Sint Theresia - Onbevlekt Hart van Maria