KERSTBRIEF DECEMBER 2017
VAN LIEVE STRAGIER
 

 

Beste mensen, 

Mijn kerstbrief wordt dit jaar in de kerstnacht zelf geboren... 

Pas een paar dagen geleden kwam ik samen met Emily, mijn medezuster van
het algemeen team, terug uit Kameroen. In juli van dit voorbije jaar is daar het congregationeel noviciaat van start gegaan, waar jongeren uit de
verschillende missies van ICM samen hun opleiding krijgen.

Het is een project met vele uitdagingen. We brengen jonge mensen uit heel verschillende landen en culturen samen in een voor hen vreemd land omdat
we geloven dat leven in een multiculturele gemeenschap deel moet uitmaken
van de vorming tot religieuze missionaris. Er zijn acht jongeren in opleiding:
uit India, Kameroen, Congo, BraziliŽ en de Filipijnen. Er moeten dus vele
grenzen overschreden worden, niet in het minst die van de verschillende
culturen.
Maar er is ook de taal: Engels en Frans zijn de twee officiŽle talen van
de congregatie en dat is voor niemand van hen hun eerste taal...
Sinds verleden jaar is het ook wat onrustig in het Engelssprekend deel
van Kameroen waar het noviciaat is gelegen. De bevolking voelt zich
benadeeld tegenover het Franssprekend deel in de rest van Kameroen. 
Er zijn stakingen geweest en protesten, en we hopen dat er een
vreedzame oplossing mag gevonden worden voor deze crisis. 

In september en oktober was ik met een andere medezuster, Adrienne,
op bezoek in HaÔti, net op het moment dat orkaan Maria zoveel
verwoesting aanrichtte op enkele van de Caribische eilanden.
HaÔti zelf werd dit keer gespaard. In het zuiden van het eiland bezochten
we enkele dorpen die daar verleden jaar door een orkaan werden getroffen.
De natuur toont er haar weerbaarheid en alles tooit er terug in het groen.
Vele huizen hebben een nieuw blinkend golfplaten dak (dat er met de
volgende storm weer zal moeten aan geloven) maar er blijven toch
ook verschillende huizen in ruÔnes staan.
Mensen hopen elders een betere toekomst te vinden...
De zusters hebben plannen om in ťťn van de dorpen, Carrefour-Joute,
een nieuwe ICM gemeenschap te starten. Er zijn geen andere religieuze
gemeenschappen daar en de mensen zien er naar uit om de zusters
te verwelkomen. Ze zijn al volop bezig om een klein huis te renoveren waar
de zusters kunnen wonen. Ze hebben begrepen dat de missionarissen er
niet komen om met liefdadigheid wat toekomstperspectief te bieden,
maar dat toekomst er is om samen aan te werken.

Het ging er erger aan toe op de andere twee eilanden waar ICM zusters
in missie zijn: St. Croix van de Amerikaanse Maagdeneilanden en
Dominica. De zusters zelf bleven ongedeerd, maar van alle drie de huizen
is het dak helemaal weggewaaid en is er veel schade. We konden de
zusters in St. Croix bezoeken een maand na de storm, en met eigen ogen
zien hoe mensenwerk niet is opgewassen tegen de verwoestende kracht
van een orkaan. Het hele eiland zat zonder elektriciteit, en dat zou zeker
tot eind dit jaar duren. Overal daken weggeblazen, afgeknakte elektriciteitsmasten, bomen ontworteld. Verschillende organisaties
hielpen om de daken te bedekken met zeildoek, wat natuurlijk maar een
tijdelijke oplossing is.
De wederopbouw zal tijd vragen. Het eiland Dominica was er zo mogelijk
nog erger aan toe, en het was niet mogelijk om ernaar toe te reizen op
dat moment. 

Van de Caribbean ging het naar de Verenigde Staten, waar onze zusters
werken in Texas met de immigranten uit Mexico, meestal mensen die
zonder geldige documenten in de VS verblijven. Ook daar wordt samen met
deze mensen aan de toekomst gewerkt, een toekomst die toch altijd heel
onzeker blijft voor hen, zeker met de huidige president. 

Eind Augustus waren we met ons team van het algemeen bestuur in
BelgiŽ om samen met de zusters te zien hoe we het best de zorg voor onze
bijna tweehonderd oudere Belgische zusters, die teruggekeerd zijn uit hun
missie, kunnen blijven organiseren. Vroeger waren het onze zusters die voor
de zorg instonden, maar dat is niet langer mogelijk. Van de bijna twee-
honderd zusters zijn er enkel zes zusters 70 jaar en jonger. Steeds meer verantwoordelijkheid wordt doorgegeven aan leken medewerk(st)ers.
Hoe dat verder moet naar de toekomst toe, hoe het ook financieel mogelijk
blijft en hoe we de missionaire
geest en openheid blijven behouden ook in deze realiteit, zijn nog maar
enkele van de bekommernissen. 

Op 10 juli was het precies 25 jaar geleden dat de eerste drie
katholieke missionarissen landden in Ulaanbaatar. Ik was er bij om
samen met de gemeenschap daar, het zilveren jubileum van de katholieke
kerk in MongoliŽ te vieren. Het was echt een aangrijpende ervaring,
een prachtige dag, boordevol emoties. Ik zag de eerste jaren van de
kerk in MongoliŽ terug als een film voor mijn ogen flitsen, met alle momenten
van vreugde, verdriet, hoop en pijn die wij er als missionarissen samen
beleefd hebben tijdens die pioniersjaren...

Het was zo deugddoend te zien en te voelen hoe onze schroomvallige
stappen en ons missionaris-zijn na jaren werken, nu vrucht mag dragen
in deze jonge kerk! Ik voelde diepe dankbaarheid om alles wat God
mogelijk heeft gemaakt in elk van ons en in deze gemeenschap elke dag
van die voorbije 25 jaar. En ik ben fier op de katholieke gemeenschap die
net als in veel Aziatische landen waarschijnlijk een kleine minderheid zal
blijven.
Maar een minderheid kan ‘het zout van de aarde’ zijn. In de context van
MongoliŽ is ze letterlijk en figuurlijk als een "kleine kudde" geroepen om
haar missie te vervullen. 

De eerste maanden van dit jaar waren we als team bezig met de selectie
van nieuwe besturen in elke missie, en probeerden we ook met de zusters
te zoeken naar structuren die beter de noden in missie kunnen
beantwoorden.
De vier missies in het Amerikaanse continent – BraziliŽ, Guatemala,
VSA en de Caribbean, opteerden er voor om voortaan als ťťn missie
verder te werken. Er kwam wat creativiteit aan te pas om dat in goede
banen te leiden, maar het ziet er veelbelovend uit! 

Het jaar is rond... In deze kerstnacht vieren we dat God onder ons is
komen wonen en weer mens wil worden in elk van ons. “God doet iets met
ons, Hij raakt ons. Dat is onze nieuwe geboorte: wij ontvangen zijn leven
en worden nieuwe mensen, zelfs al hadden we dat nooit kunnen
vermoeden.
Hij maakt het onmogelijke en ongelooflijke waar
”, zo leest de
laatste geloofsimpuls van de Adventsretraite die ik online volgde.
God vraagt van ons geen perfectie – we zijn gebroken vaten, maar het is
precies doorheen de barsten van ons leven dat Gods licht in deze
wereld kan doorbreken. 

Zalig Kerstfeest en Gezegend Nieuw Jaar! 

Lieve Stragier
 

Parochiefederatie - Wevelgem
Sint Hilarius - Sint Theresia - Onbevlekt Hart van Maria