PASTORALE EENHEID

      

Op weg naar de pastorale eenheid Gullegem-Moorsele-Wevelgem

 

Stilaan naderen we de beslissende stap in de samenwerking tussen de vijf parochies van groot-Wevelgem. Een pastorale eenheid kiest een nieuwe naam van een heilige of een Bijbelse figuur of bijzondere plaats (bv. EmmaŁs, De Wijngaard…) Na wat wikken en wegen van een aantal voorstellen, kozen we voor de naam ‘Pastorale eenheid ZacheŁs Wevelgem’.

 

1          Zowat gedachten rond de figuur van ZacheŁs


ZacheŁs is zoekende in zijn leven naar zin en betekenis – wie niet?

In zijn zoeken voelt hij zich klein, beperkt, onaf, misschien wel wat beschaamd omwille van zijn job…

Hij heeft gehoord over Jezus. Misschien heeft die wel een antwoord.  Klein van gestalte kruipt hij in een boom om vandaaruit stiekem Jezus te zien.

Met al onze kleinheid willen wij ons ook wel eens verschuilen.

Je verschuilen voor Jezus is niet gemakkelijk.

Hij staat onder de boom en kijkt naar ZacheŁs en nodigt zichzelf uit om bij hem langs te gaan.

En waar Jezus binnenkomt, daar gebeuren er wonderen.

Er wordt gedeeld van wie je bent en van wat je hebt.

Je gaat weer leven met zicht op morgen en verbonden met mensen om je heen, wat je verleden ook is geweest. 

 

We staan stil bij ZacheŁs aan de hand van een commentaar van dr. Anna Terruwe (1911-2004). Deze Nederlands psychiater beklemtoonde het belang van bevestiging geven en krijgen.

 

   Het verhaal van ZacheŁs zou je kunnen begrijpen als een volwassen worden in geloof. ZacheŁs verschuilt zich, wil zelf niet gezien worden, maar wil wel eens zien wie Jezus is. Soms voel ik ook die nood om veilig te kunnen zijn bij Jezus.

Voor mij is het verhaal van ZacheŁs een oproep om als Kerk aandacht te hebben voor de zwakke, de verstotene. Ik zie het niet zozeer als een oproep dat ik gelijk op ZacheŁs, maar dat ik Jezus kan navolgen in de aandacht voor ZacheŁs.

Jezus en ZacheŁs hadden allebei een hele sterke reputatie. De kracht van het verhaal zit juist in de ontmoeting van deze beide sterke figuren en wat het met hen doet.

   Jezus durft doen waar Hij voor staat. 

Uiteindelijk gaat het steeds weer over hetzelfde: Jezus geeft leven aan mensen. Als mensen geen uitweg, geen toekomst meer zien, is er Jezus die altijd weer mogelijkheden ziet, altijd weer opening ziet. Jezus helpt ons om dieper geluk te vinden, om zin te vinden.

 

   Wij krijgen allemaal graag respect en waardering, ook als kerkgemeenschap. Vandaag is dat niet meer evident. Misschien zijn we als kerkgemeenschap ook wat Zacheus, we verschuilen ons, zijn wat beschaamd, voelen ons klein, maar we zoeken Jezus, we willen Jezus zien, we verlangen zo naar ontmoeting met Jezus. 

“Jezus keek op naar ZacheŁs in de boom”. Het raakt me telkens opnieuw dat Jezus niet neerkijkt op mensen. Hij laat hen zijn wie zij ten diepste zijn. 

ZacheŁs doet alle moeite om Jezus te zien, het is de stap om ontvankelijk te zijn, om open te staan voor ontmoeting. Als wij ons als mens niet openstellen voor de ander, dan kunnen wij ons niet (graag) gezien weten. Wij moeten daar echt moeite voor doen.


   Roept het verhaal ons op
om zoals ZacheŁs alle moeite van de wereld te doen om mensen te ontmoeten, om Jezus in mensen te ontmoeten? Roept het verhaal ons ook op om zoals Jezus in mensen altijd meer te zien dan hun kleinheid, hun “misdaden”? 

   Ik herken mezelf wel degelijk in ZacheŁs. Veel van wat ik doe is klein en soms beschamend. Het uitzien naar Jezus, Hem willen zien en ontmoeten, is voor mij een oproep om dat ook echt te verlangen en te weten dat Hij steeds openstaat voor die ontmoeting, dat Hij mij wil zien, wil komen eten bij mij, in al mijn kleinheid. 

   ZacheŁs was een echte schurk, hij perste mensen af. We moeten ons hiervan goed bewust zijn. Jezus deed wat Hij deed, hij ging naar ZacheŁs en at met die schurk.

Als we vormelingen in onze Kerk hebben, dan hebben wij vaak grote verwachtingen, alsof ze al op het einde van hun geloofsweg zouden moeten zitten. Het verhaal van ZacheŁs leert ons dat als het verlangen er is om Jezus te ontmoeten, als de nieuwsgierigheid er is om te weten wie die man is, dan is dat voor Jezus al meer dan genoeg, dan komt Hij bij je eten.

   Is dat geen oproep aan ons om als geloofsgemeenschap vooral bezig te zijn met die ontmoeting tussen een mens en Jezus? Wij hebben nood aan elkaar en nood aan het geduld van God met ons.

 

2     Stappen naar het vormen van een pastorale eenheid

   Wat is onze levende kerkgemeenschap vandaag?

Steeds meer is kerk vormen slechts mogelijk door de vrijwillige inzet van de gelovigen zelf uit de plaatselijke gemeenschap. In de vijf parochies werken sterke teams aan de voorbereiding op vormsel en doop. Leerkrachten uit de basisscholen zetten zich in voor de eerste communie. Er zijn werkgroepen voor missie of Broederlijk Delen en Welzijnszorg. Administratief werk gebeurt door contactpersonen waar geen pastoor is, of door een secretariaat. De vrijgestelden (pastoors, parochieassistente) worden in het beleid bijgestaan door een federale stuurgroep (ťťn in Wevelgem, ťťn in Gullegem-Moorsele), en door een stuurgroep of team of raad per parochie. Daarnaast staan 5 kerkfabrieken, verzameld in een Centraal Kerkbestuur, in voor de materiŽle zorg voor de kerkgebouwen.

 

   Welke weg volgen we naar de toekomst?

Elkaar ontmoeten, samenwerken, overleggen, gemeenschap vormen onder elkaar en ook naar de buitenwereld toe, dat kan toekomst geven aan ons christen mens zijn. Zo kunnen kleiner wordende groepen vrijwilligers elkaar over de parochiegrenzen heen aanvullen en inspireren, zoals nu al gebeurt voor de doopcatechese in de 5 parochies, of de vormselvoorbereiding of zondagsvieringen in de 3 Wevelgemse parochies.

 

Dat is ook het beleid van de Vlaamse bisdommen. Een beetje uit noodzaak omdat er minder priesters of vrijwilligers zijn, maar ook vanuit een positieve keuze dat geloven geen individuele zaak is. Jezus begon ook met gemeenschap vormen en ging op weg met de 12 leerlingen…

   Wat gebeurde er al de voorbije jaren?

In juni 2016 kwamen de beide federale stuurgroepen een eerste keer samen om met elkaar kennis te maken. Daarna verdeelden we ons in 5 werkgroepen, waar we uitwisselden over de manier van werken: vieringen, catechese, inzet en solidariteit (ziekenzorg, missie, Broederlijk Delen, vluchtelingen), communicatie (parochieblad, website, interne afspraken), financiŽn (oprichten van ťťn v.z.w. voor de 5 parochies samen).

Wat goed draait op een parochie kan blijven bestaan, maar op een aantal terreinen kwamen ook ideeŽn voor meer samenwerking in de toekomst. Zodra de pastorale eenheid officieel van start gaat, wordt dat concreter uitgewerkt.

 

   Waar staan we nu?

Op 14 mei komen we samen om drie concrete stappen te zetten:

(1) de samenstelling van het team van de pastorale eenheid (een 10-tal personen), dat het beleid zal coŲrdineren;

(2) de oprichting van ťťn v.z.w. waarin we alle rekeningen en de boekhouding van de 5 parochies samenbrengen;

(3) de timing naar de officiŽle oprichting van de pastorale eenheid in het voorjaar van 2020. 

   In naam van pastoors Jean-Marc Soetaert, Guido Deman, Jan Parmentier,  parochieassistente Annelies Thieren en de leden van beide federale stuurgroepen.

 

Parochiefederatie - Wevelgem
Sint Hilarius - Sint Theresia - Onbevlekt Hart van Maria